“ เอาละ จากที่ข้ามองๆ ดูก็เห็นว่าส่วนใหญ่พวกเราก็เห็นดีด้วย ข้าจึงคิดว่า วันนี้พวกเรามาร่วมมือกันสวดอ้อนวอนเทวดาให้หาหัวหน้ามาให้พวกเรากันดีกว่า “ ในที่สุดเสียงวิงวอนของพวกมันได้ผล เทวดาบนสวรรค์จึงดลบันดาลให้มีขอนไม้ใหญ่ขอนหนึ่งตกลงมาจากฟากฟ้าลงสู่บึงแห่งนั้น พวกกบพากันดีใจ และยึดเอาขอนไม้ใหญ่ขอนนั้นเป็นที่พักอาศัย แต่ไม่นานพวกมันทุกตัวก็เริ่มเบื่อหน่าย เพราะขอนไม้นั้นได้แต่ลอยน้ำอยู่นิ่งๆ ไม่ได้มี อิทธิฤทธิ์หรือมีทีท่าว่าจะมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกมันแต่อย่างใด

“ หัวหน้าที่เทวดาส่งมาให้พวกเรานั้น ดูท่าว่าจะคุ้มครองอะไรพวกเราไม่ได้เลย ข้าก็ไม่รู้ว่าเทวดาท่านคิดยังไงถึงได้ส่งขอนไม้มาให้ ” เจ้ากบสีเทาตัวเก่าโอดโอยกับกบนักปลุกระดมตัวต้นคิด             “ ใช่แล้ว ข้าไม่เห็นมีอะไรแปลกใหม่เลย “ อีกตัวพูดเสริมกบนักปลุกระดมได้ฟังความคิดเห็นของเพื่อนๆ แล้วก็เห็นด้วย
จึงให้พรรคพวกกบทุกตัวเริ่มต้นวิงวอนเทวดาให้ส่งหัวหน้าที่ดีกว่านี้มาใหม่ ฝ่ายเทวดาชักนึกรำคาญความจู้จี้ของกบฝูงนั้น จึงส่งนกกระสามหึมาตัวหนึ่งมาให้ตามคำขอ แต่อนิจจาแทนที่เจ้านกกระสาจะทำหน้าที่หัวหน้าอย่างที่พวกมันหวังเอาไว้ กลับจับพวกมันกินทีละตัวสองตัวจนหมดทั้งบึง

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “ จงพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ ”